Na een weldadig ontbijt gaan we mooi op tijd naar O’Hare airport om daar te informeren waarom we geen stoelnummers hebben voor onze eerste vlucht, naar Washington-Dulles. Die krijgen we aan de gate, volgens de service balie. Omdat we nog tijd hebben besluiten we buiten nog een rokertje te pakken. Tijdens het langslopen valt me op de monitors iets op; de vlucht naar Washington is gecanceld ! Dat had die muts ook wel even kunnen zeggen, dus wij weer als een speer naar de service balie, waar dat door een andere jongedame bevestigd wordt. Die gaat voor ons uitzoeken wat nu te doen, en doet daar erg lang over zonder een woord te zeggen. Na een stief kwartiertje komt het verlossende woord; we staan stand-by, maar dan wel priority, voor de 10.55 uur vlucht naar Washington en dat is een half uur later. Eigenlijk een tijd dat we nog niet eens aanwezig hoefden te zijn voor onze originele, en dus gecancelde vlucht. En we krijgen ook nieuwe boarding passen voor de vlucht naar Amsterdam, terwijl we die al hadden. Andere stoelnummers, dus er is hier een smerig zaakje gespeeld door United Airlines. De hadden ons gerust nog een dag en nog eens 500 dollar later naar huis gestuurd.

Ongeveer twee minuten voor vertrek krijgen we OK voor de vlucht en gaan we weer een stukje verderop, richting Washington. Daar moeten we nog een paar uur stukmaken en doen dat met een biertje en een maaltijd. Omdat het een geval van overmacht (weersomstandigheden) is krijgen we van United niks vergoed, ook het transport en hotel in Chicago niet, dus wordt ons vakantiebudget onvrijwillig nog wat uitgebreid. Maar het bier en de warme hap smaken er niet minder om. In de Boeing 777 bezetten we zowat de hele rij 24 in de economy plus klasse, met plenty beenruimte en een eigen videoscherm, dus dat is goed geregeld. Doordat het toestel niet helemaal vol zit regelen we (met name Marion) dat we per persoon 1 ½ à 2 stoelen hebben en we dus ruim zitten / slapen. Na een kleine 7 uur zijn we eindelijk, 24 uur later dan gepland, op Schiphol. De overgangsdag die ik gepland had is er dus bij in geschoten, maar dat overleven we wel. Niet slapen en weer in je ritme komen is de remedie, en vandaar dat het nu na twaalven is en ik nog zit te typen, en ook het hele fotoalbum op de site bijgewerkt heb. En morgen weer aan de bak.

Maar het was nog niet over, de terugreis from hell. Op Schiphol werd bewaarheid wat we al gevreesd hadden; geen enkele van onze koffers was meegekomen. Die blijken bij navraag inmiddels wel in een vliegtuig van Chicago naar Amsterdam te zitten. En worden zo snel mogelijk nabezorgd. Scheelt weer een mooi beetje ruimte in de auto, want we zijn met 6 koffers vertrokken en hadden er tien voor de terugreis. Weer onder de Peperbus kunnen we terugkijken op een geweldige vakantie. De jongens hebben een internationaal toernooi gegooid, Barneveld wint met ons dat toernooi, de Canyons waren geweldig, Las Vegas heel apart en het huis was eersteklas. Zelfs de borg is al weer (zei het grotendeels) terug gestort en vanavond kregen we een telefoontje dat de koffers morgenvroeg bezorgd worden. Kortom alle reden om met een sapje nog even na te praten over deze supervakantie, waarvan jullie hopelijk via deze site een beetje hebben kunnen meegenieten. Los Ballos !!

Freddy, Gerrit, Henk, Jan, Marion en Tini

Epiloog, en United ook. is a post from SD4 on Las Vegas Tour.

Thuis wordt alles nog een keer gebruikt; zwembad, jacuzzi, wasmachine etc. Na een paar uur begint dat ook te vervelen en besluiten we nog een casino te bezoeken. Net aan de andere kant van de snelweg en nagelnieuw. Hele ruime spelzalen met weer honderden automaten en tafels, die we weer voorzien van de nodige dollars, maar er ook weer wat meenemen. Ook dat begint na een paar uur te vervelen, en via een laatste bezoek aan “onze” supermarkt VON’s waar we inslaan voor onze laatste barbecue vanavond. Die is weer geslaagd en we gaan allemaal op redelijke tijd naar bed, want om 5 uur loopt de wekker af.

Dinsdag de 10e vertrekken we om half zeven naar McCarran Airport om de terugreis aan te vangen. De eerste etappe is van Las Vegas naar Chicago en onderweg krijgen we te horen dat dat niet door gaat. We moeten een tussenlanding maken in Des Moines wegens erg slecht weer in Chicago. Daar wordt bijgetankt en staan we een mooi poosje te wachten. Daardoor missen we de vlucht naar Amsterdam en staan we dus om een uur of zeven op O’Hare airport met enkele duizenden anderen. We worden omgeboekt voor een vlucht via Washington die pas mogen rond één uur vertrekt. Een dag langer vakantie dus, waar niemand op zit te wachten. Ook niet de duizenden andere passagiers, die dus allemaal, net als wij, een hotelkamer willen. Na een paar uur lukt het ons eindelijk, vraag niet hoe, twee kamers te scoren bij Holliday Inn in Skokie, zo’n half uur van O’Hare airport. Nu nog even er naar toe, maar de rij bij de taxistandplaats was dusdanig lang, dat we er waarschijnlijk ’s ochtends nog gestaan hadden. En dan moet je met zes man ook nog twee taxi’s hebben, en morgenvroeg weer hetzelfde ritueel. Dus was een auto huren een goede, ietwat dure, optie en crossen we naar ons hotel. Dat ziet er goeduit, maar met als nadeel dat, in tegenstelling tot Las Vegas en Florida, hier alles wel op tijd dicht is en je dus niet uitgebreid kunt eten en drinken. Met hangen en wurgen scoren we nog een paar biertjes en burgers en vermaken ons toch wel weer. We zijn inmiddels een uurtje of veel onderweg en hopen nog op een goede nachtrust, altijd beter dan 15, 16 uur op een stoel in een vliegveldhal. Het is inmiddels wel laat, dus duiken we maar het mandje in en gaan we morgen wel zien hoe het verder afloopt. Maar dat leest u in de epiloog.

De laatste dag, dachten we. is a post from SD4 on Las Vegas Tour.

Maar eerst moeten we halve finales nog door zie te komen. De eerste gaat tussen twee Engelsen; Terry Jenkins, die een week eerder nog tegenover Raymond in de finale van het Players Championship stond, en die, gelukkig voor onze landgenoot, verloor. Hij moet gaan darten tegen vervelend stuk mens Peter Manley, mateloos onpopulair door zijn podiumgedrag, maar dat hoort bij zijn act, en ik moet zeggen, hij is er goed in. Het is een spannende strijd die uiteindelijk met 11-8 in het voordeel van Jenkins beslist wordt. De tweede halve finale gaat tussen de winnaar van 2006, Canadees John Part en Neerlands Trots Raymond van Barneveld. Volgens mijn bescheiden mening is dit de beslissende partij, Als Raymond deze doorkomt is hij kampioentje, maar of die voorspelling uitkomt, is natuurlijk de vraag. Ook dit is een spannende partij, maar wel één waarbij van Barneveld eigenlijk nauwelijks in gevaar is geweest. Beide spelers hadden na afloop een 100 en een beetje gemiddelde, dus het niveau was prima, maar na de derde leg kwam Raymond op stoom en gaf de wedstrijd niet meer uit handen. Hij won dus toch nog vrij simpel met 11-7.

In de pauze konden wij, en velen met ons, ons nicotinegehalte weer op peil brengen, waarbij Sylvia ons meedeelde dat ze ook buiten was om op te warmen. Ze had het in de zaal, waar de temperatuur toch wel een dertig graden was, koud gekregen. Wedstrijdzenuwen. De finale zelf had een beetje appeltje eitje gehalte. De eerste paar legs gingen over en weer, maar na de eerste (3-2) break kwam Raymond los en liet Jenkins alleen nog maar zijn achterlicht zien. De sympathieke Engelsman kwam er niet meer aan te pas en met een 101+ gemiddelde stevende van Barneveld op een 13-6 overwinning af. Staande ovatie van een publiek dat vijf minuten tevoren nauwelijks klapte bij een goede beurt van Barney, maar nu allemaal met hem op de foto wilde. Wij hebben hem even snel gefeliciteerd in de drukte en hij zei ons buiten even te wachten, want we hadden nog een fotosessie tegoed. Na en minuut of tien kwam Raymond ons halen om mee te gaan naar de VIP lounge om nog wat na te praten. Daar "moesten" we van hem op de foto, mèt de beker. Zo’n kans krijg je niet vaak, zeg maar eigenlijk nooit. De manager moest nog wat groepsfoto’s maken, en Sylvia, die inmiddels binnengekomen was, moest er nog een paar schieten voor hun eigen privé album. Uiteraard wilden we haar ook op onze groepsfoto dus zo gezegd zo gedaan. Na nog wat prettige conversatie en een uitnodiging om een keer bij een Premier League te komen kijken namen we afscheid. Het was erg leuk en een geweldige afsluiter van een mooi darttoernooi. Misschien later nog eens…….

Het was nog mooi vroeg en via Zappo’s, een grote schoenenoutlet, reden we richting huis om de foto’s te bekijken en op het net te zetten. Dit ging met hangen en wurgen, maar is min of meer gelukt. Zelfs de diavoorstellingen werken nu naar behoren. Het was even zoeken met de nieuwe versie van het Jalbum programma, maar het is gelukt. En dan zie je toch wat moois.

Na dat geklungel maken we ons op voor een bezoek aan Fremontstreet, de oude Strip. Daar sluiten we aan in de rij voor Tony Roma’s, een rib&steak restaurant, waar we na een klein half uurtje een tafel kunnen bemachtigen. Maar het was het wachten wel waard. Na de heerlijke maaltijd zijn we net op tijd om de eerste plafondshow op straat te zien. Fremontstreet is geheel overdekt met een soort van IMAX filmscherm waar ieder uur een voorstelling op gegeven wordt. En die zijn mooi en indrukwekkend, maar moeilijk via letters uit te leggen. Na de show wandelen we nog wat rond op deze promenade, ons verbazend over de werkelijk tienduizenden lampjes en lichtjes en het andere moois. Natuurlijk duiken we even het Golden Nugget casino in en rond middernacht gaan we richting huis. Maar eerst nog even wat boodschappen doen. Want het brood, de koffiemelk en de Jack Daniels is op. Toch makkelijk zo’n 24 uurs supermarkt.

Barney’s the Best is a post from SD4 on Las Vegas Tour.

Barneveld wint !! is a post from SD4 on Las Vegas Tour.

Maar wij hebben eerst nog een afspraak met een paar darters, die vandaag de kwartfinale gaan doen. De eerste pot is die tussen John Part en de tergend langzame Dennis Smith die echt all the way gingen. Bij een 9-9 stand werden er door de heren ieders zo’n 10 pijlen op de dubbel gemist, en werden we door John Part uiteindelijk uit ons lijden verlost. Deze slaapverwekkende partij werd dan bij ons aan tafel ook nog eens voorzien van commentaar door een Engelse dame (model marktvrouwe, type viswijf) die bij tijd en wijle "Take your time, Smiffy" door de zaal heen schetterde, zodat ik iedere keer weer wakker schrok. De daaropvolgende partij ging tussen Adrian Lewis en Peter Manley, waarbij de laatste zo liep te zuigen en te sarren dat na zijn overwinning ( 10-8 ) Lewis hem stevig aan de botten wilde.

En toen begon de match van de dag. Helaas tussen twee Nederlanders, maar aan de andere kant gaat er dan in ieder geval één door naar de halve finale. Wij zijn natuurlijk voor Barney, zeker nadat hij ons vanaf het podium persoonlijk begroet heeft. Just kiddin’, we waren zowiezo al voor Raymond. Roland Scholten kwam eigenlijk totaal niet aan darten toe en verloor dan ook kansloos met 10-4. Na het interview met Skysport en het uitdelen van handtekeningen kwam Raymond weer naar ons toen en nam, tot grote ergernis van de twee PDC officials die op hem stonden te wachten, weer alle tijd om na te praten over de wedstrijd en allerlei andere dingen. En hij beloofde ons voor morgen een fotosessie, als hij hem wint natuurlijk, maar daar gaan we van uit. Nadien hebben we buiten op de rookplaats nog een half uurtje met Sylvia staan ouwehoeren over Zwolle, tattoo’s, handdoekjes en nog wat om weer met een "Tot morgen" afscheid te nemen en af te reizen naar de Las Vegas Outlet Mall.

Daar is ook weer een paar uur doorgebracht en ingekocht en onze volgende stop was het Silverton Lodge en Casino, dicht bij ons onderkomen. We gaan naar binnen via de Bass Pro shop, een megagrote (net als alles hier) outdoor winkel waar ze alles verkopen voor, kampeerder, watersporter, visser en alles wat naar buitenmens riekt. Ook voor de jager want er liggen en staan honderden geweren, revolvers en pistolen. Via deze winkel kom je zo het casino binnen, wat minder groot is dan alle voornoemde, maar waar toch al gauw een paar honderd kasten staan. En waar we dan ook maar weer de nodige Franklins en Roosevelts wegstoppen. En dan ben je zo weer een paar uur verder, en eigenlijk te laat om naar Freemont Street (de oude Strip) te gaan. We zouden daar gaan eten bij Tony Roma, maar kiezen nu voor een Outback dicht bij huis en stellen Freemont Street tot morgen uit.

Your lucky day. is a post from SD4 on Las Vegas Tour.

Daarna komt de klapper van de dag; onze Raymond van Barneveld tegen Wayne Mardle. We gunnen Mardle al het goede van de wereld, maar vandaag even niet. Overigens kan al dat goede en nog meer Wayne vandaag niet redden. Hij gooide zat 180ers, maar altijd op de verkeerde momenten. Als Raymond op een check stond bijvoorbeeld. En die check miste onze landgenoot bijna nooit. Eigenlijk maar één keer, en het werd een ongenaakbare 8-1 overwinning. We hebben zelfs nog een persoonlijke nabeschouwing met de zeer benaderbare Haagenaar gedaan, die daarbij absoluut geen haast had om weg te komen. Hij vond zelf dat hij beter had gekund, Mardle normaal veel beter gooide en dat hij blij was dat er Nederlanders (wij dus) in de zaal zaten. En als we wat nodig waren moesten we maar een gil geven. Ook Sylvia en manager Eddie kwamen nog even buurten en met een "Tot morgen" vertrokken wij richting buurman.

De buurman is het Luxor casino waar we via een overdekte en gelukkig ge-aircode winkelstraat naar toe kunnen lopen. De koele lucht is echt nodig want vandaag meten we voor het eerst een frisse 130F in onze automobiel, wat neerkomt op 54 en een beetje onze graden. Het Luxor is een giga zwarte glazen piramide waar je, als je er binnenin staat je tot de nok toe kunt kijken. De schuine wanden zijn allemaal hotelkamers met overhangende balkons waarvan je op de bovenste zo’n 100 meter in de diepte kijkt. De begane grond is geheel Egyptisch uitgevoerd en bevat winkels en eettenten. Het casino is in de kelder en is net als in de andere grote casino’s voorzien van allerlei speeltafels en duizenden gokkasten, waar ook wij ons steentje weer aan bijdragen.

Na een paar uurtjes zijn we het zat en vertrekken naar de volgende halte. Over een bloeddrukke Strip belanden we in het Venetian, een hotel-casino helemaal ingericht in de stijl van, U raadt het al, Venetië. Heel imposant en met echte grachtjes waar allemaal gondels varen. Ook hier slaan we weer een paar uurtjes en dollars stuk om vervolgens af te reizen naar de grootste souveniershop van de wereld. Tienduizenden stuks van allerlei prullaria is hier te vinden en als echte toeristen gaan wij niet met lege handen weg. Dan keren we huiswaarts, via onze favo supermarkt, waar we weer 30 dollartjes besparen met onze klantenkaart om vervolgens de barbecue maar weer eens aan te steken en onder het genot van een hapje en een drankje nog een paar uurtjes nakeuvelen. De vers gehaalde fles Jack lijkt door de warmte te verdampen evenals de blikjes Bud, want er moet constant bijgetankt worden. Dat wordt trouwens met deze warmte ook geadviseerd, veel drinken. En daar hebben we ons tot nu toe goed aan gehouden. En morgen begint het allemaal opnieuw.

Holland rules ! is a post from SD4 on Las Vegas Tour.

Wel staan er een aantal nieuwe foto’s bij het huis en het Mandalay Bay. Morgen weer nieuws.

Weinig tijd en Whiskey ! is a post from SD4 on Las Vegas Tour.

Alles werkt via een strak schema van een half uur per wedstrijd, ook vanwege de TV, maar de tweede partij gaat tussen Dennis Priestley en Dennis "Smiffy"Smith, twee spelers die bijna achteruit darten, dus na een uur lopen ze al dik 20 minuten achter. Maar daarna komen Peter Manley en Vincent van der Voort, die in een recordtijd een spannende 6-4 op het bord noteren. Helaas in het nadeel van Vincent, die kan dus weer in de achtbaan. Dan is het de beurt aan Barney, die met een simpele 6-1 Kevin Painter afdroogt en maar één keer een pijl op een dubbel mist, waardoor Painter (bij 5-0) een leg pakt en zich wereldkampioen waant. De laatste Nederlander, Roland Scholten, gooit in de laatste wedstrijd van de dag met een 6-4 overwinning Andy "The Pie Man" Smith naar huis en is dus door naar de volgende ronde. Daarvan maken we de loting nog mee en dan duiken we het casino in. Morgen begint de tweede ronde nog een uurtje eerder, dus dat wordt nog vroeger op.

We worden weer geen miljonair, dus besluiten we op te stappen naar de volgende halte. We gaan vanavond naar Hans Klok, en vooral de Pammies, die hier een show hebben in het theater van het Planet Hollywood Hotel & Casino. De show heet Faster then Magic en dat klopt ook wel. We zouden om 6 uur de kaarten afhalen voor de voorstelling van 8 uur en waren dus op tijd aanwezig, daar we nog een hapje wilden eten. Er stond al een mooie rij en de dame van de kassa adviseerde ons direct door te lopen. De show bleek een uur vervroegd, maar ons hadden ze (in tegenstelling tot andere Nederlanders die naast ons zaten) even niet ingelicht. Echte illusie dus. Maar de show was fantastisch, daar waren we het allemaal over eens. Ondanks dat we kritisch gekeken hebben en heel goed opgelet, snap je geen reet van wat er gebeurt. Gewoonweg prachtig, en de verschijning van Pamela Anderson was ook niet mis, al liep er volgens de kenners, op het podium wel meer rond wat niet ziek was.

Na de anderhalf uur durende show werden we weer los gelaten om als hongerige wolven (dat valt eigenlijk wel mee, vooral door de warmte) het Harley Davidson Café aan de overkant te bestormen. De overvolle borden worden met vereende krachten naar binnen gewerkt in dit mooi aangeklede etablissement waar uit de gevel een 10 meter hoge Harley komt duiken. Dan stelt de chauffeur om nog een stukje van de Strip bij avond te doen en dat was zijn/mijn eerste fout. Het was er nog al druk, waarschijnlijk vanwege een verlengd 4th of July weekend. Dus behalve de duizenden wandelaars zijn er evenzovele automobielen op de weg en we dus over een klein stukje Strip van een mijl of 2 een goed uurtje doen. Dus aan het eind van de Strip als een speer de snelweg op en gassen. Thuis gelijk de knaloranje zwembroek met roodwitblauwe vlag aan de kont en de pool in, die vandaag gewoon warm is. Dat zal wel aan dat nieuwe hitterecord liggen waar ik jullie niet meer mee wil vervelen.

Maar gelukkig zijn de sapjes met ijsklontjes koud en gaat de temperatuur ook weer naar normaal (40/42 graden), dus we hebben niks te klagen En morgen weer vroeg op.

Het was een lange dag. is a post from SD4 on Las Vegas Tour.

Niet dat de kaarten zo veel uit maken want we waren verkeerd gelopen en kwamen bij de ingang terecht waar we min of meer onszelf zo naar binnen lulden en dus de opening van het toernooi nog even meemaakten. We scoorden daarna nog wat knaloranje shirts en togen toen weer huiswaarts. Daar plaatste ik mijzelf achter de laptop om eindelijk wat aan de foto’s te doen. De restanten van de rund um hause plaatjes staan er nu op (het zijn er voorlopig 125+) en ook die van onze bezoekjes aan Mandalay Bay, inclusief het dartgebeuren. Misschien dat de "andere" foto’s er ook nog bij komen, maar die 250 en een beetje van de Grand Canyon gaan me echt niet meer lukken. Misschien een paar, maar allemaal……no fuckin’ way.

Het is vandaag 4 Juli en dat is zo’n beetje de belangrijkste Amerikaanse feestdag. Niet dat er dan ook maar één winkel of restaurant gesloten is, maar de viering van Independence Day is wel erg uitgebreid. Net onze bevrijdingsdag en nieuwjaar door elkaar. Overal is vuurwerk, alleen nooit tegelijkertijd, dus je kunt niet echt "vuurwerk kijken". En er is veel muziek, meestal patriottisch, en veel ceremonieel. Ze zijn trots op hun land, en mogen dat ook, in tegenstelling tot bij ons, waar het al bijna een misdaad is als je met trots de vlag van je land draagt. Hier is iedere inwoner Amerikaan, en zo hoort het ook.

Wij maken er ook een echte feestdag van en beantwoorden het "Have a happy 4th of July" dan ook steevast met "You to". Ieder van ons vult de dag op zijn manier in en volgen het Las Vegas Desert Classic via de PDC site om tot mijn grote spijt te horen dat één van mijn favorieten, Phil Taylor, er al direct uitligt. Dan richten we al onze energie maar op de Nederlanders, en speciaal op Vincent v/d Voort, die toch een beetje onze man is geworden. Voor de voedselvoorziening kiezen we vandaag voor een Outback Steakhouse, die ons een zeer smakelijke maaltijd voortoveren. Daarna gaan we naar ons huis waar we, volgens Ron, de manager, het vuurwerk prachtig van de front porch (veranda) kunnen zien. Maar dan moet je wel ogen op steeltjes hebben, die 360 graden kunnen draaien en heel ver kunnen zien.

Al met al valt het vuurwerk wat tegen, maar er is wel goed nieuws; volgens de lokale Piet Paulusma gaan we morgen historie schrijven met de temperatuur. En dat terwijl dat er al een all time high voor vandaag was afgekondigd. Er werd op het vliegveld al een max gemeten van een vlotte 130 = 54 ½ graadjes Celsius. Dus sluiten we de dag af met een paar heerlijke drankjes en duiken dan onder de wol. Want morgen kraait de haan weer vroeg want we willen een leuk plaatsje gaan bezetten om onze jongens aan te moedigen. En dan moet je er op tijd bij zijn. Maar dat horen jullie morgen.

Fourth of July. is a post from SD4 on Las Vegas Tour.

Maar we gaan nog fris en vrolijk richting Mandalay Bay om de daden van onze darters te volgen. Ze lopen er allemaal weer rond en zelfs Barney en Phil Taylor verschijnen om wat te keuvelen en te practice-darten. Vooral de laatste gooit zeker een paar uur aan één stuk. We worden begroet door Vincent en Mighty Mike, die toevallig in een later stadium weer op dezelfde borden gooien als onze helden. Jan gooit vandaag op bord 32, weer als eerste partij, en nu tegen Amerikaan Michael Petrocelli, die tijdens het ingooien al laat zien dat hij wat vaker gedart heeft. Maar onze Jan pakt toch nog een leg, met een schitterende 102 finish, en dan echt op z’n Jans(20-t20-d11). Hij verliest helaas wel met 4-1 en ligt dus uit het toernooi.

Met Freddy is het een ander verhaal. Hij gooit op bord 26, en dus niet net als gisteren naast Jan, en moet in de eerste ronde aantreden tegen Rick Arnott, die volgens Fred een paar beste pijlen gooide, maar niet kon checken. Freddy zelf gooide zijn ton-plusjes, een mooie tontachtig en een finish van 112, en won daardoor met 4-1. Op naar de volgend ronde ! En die ging tegen John Archer. De eerste partij heb ik alleen van horen zeggen, want ik zat bij onze Jan, maar deze keer zat ik er bij. Het was een zinderende partij waarbij beide spelers aan elkaar gewaagd waren. Ze gooiden hun ton-plusjes, Freddy had mooie finishes van 114 en 135 en na een 3-3 stand kwam het dus op de laatste aan. De PDC was zo vriendelijk geweest tijdens het toernooi de regels enigszins aan te passen en dit pakte nu voor Freddy verkeerd uit. Zou er voor de wedstrijd getost moeten worden over wie mocht beginnen, en bij gelijke stand bullen voor wie de laatste leg mocht beginnen, nu was er gebulld voor de eerste leg en bij gelijke stand mocht de "thuisspeler" op de wedstrijdkaart de laatste leg beginnen. En dat was Freddy dus niet. Het was spannend tot de laatste pijl, met een negatief resultaat voor onze Fred. 4-3 en extra zuur, want de volgende tegenstander op dit bord was Michael van Gerwen, die wel aan Freddy beloofde gehakt van die vent te maken, en dat met 4-0 in een recordtempo ook deed. Uiteraard was Freddy niet echt vrolijk, maar het lachen begon weer toen Vincent bij ons kwam en ons als een echte standup comedian ging onderhouden.

Hij zit met de jonkies op één kamer en die gasten slepen hem overal mee naar toe. Dus ook naar de achtbaan op het New York, New York hotel. Hij heeft hoogtevrees, maar wou zich niet laten kennen en ging toch mee. Duizend doden gestorven in 3 minuten en aan het eind van de rit wilden Jelle en Michael nog een keer. Vincent, babbelaar als nevenberoep, zei met een staalhard gezicht dat hij het wat tammetjes vond en daarom niet meer wilde. Maar ons verklapte hij dat hij er nog jaren nachtmerries van zal hebben. Ook de Hot Tub ("welke gek verzint zoiets bij deze temperaturen") en de Cold Tub ("dit is mijn eerste erectie die naar binnen geslagen is") bij hun hotel veroorzaakten zoveel hilariteit dat we een officiële waarschuwing kregen omdat er nog wedstrijden bezig waren. Maar lachen was het wel.

Maar deze ontspanning en het door ons tijdens de wedstrijd aangevoerde water maakten wel dat hij zijn wedstrijden won en dus door is naar het hoofdtoernooi. Dit in tegenstelling tot Jelle Klaassen, die er in de derde ronde uitging, en Michael van Gerwen, die Alan Tabern (die gisteren Vincent met 4-0 om de oren gaf) trof en met een nipte 4-3 uitgeschakeld werd. We (en dan vooral de dames) hebben nog even lekker (en lang) gekeuveld met Sylvia van Barneveld, die een broer in Zwolle blijkt te hebben en flink afgevallen is.

Nu komt het spannendste gedeelte van de dag. Als we bij Mandalay Bay weggaan belanden we in een schietpartij. Wel door onszelf veroorzaakt, maar toch. We gaan bij The Gun Store even een potje schieten. De heren kiezen een Beretta en een Colt 45 om even en paar rondjes te knallen op een stelletje terroristen. Ik mag niet opscheppen, maar van de 20 schoten vliegen er 19 in de schedel van de theedoek. Gezien in politieseries, altijd op het hoofd richten, want daar zit geen kogelvrij vest. Dit gebeuren was echt supergaaf, en mijn dag kan niet meer kapot. Daarna reizen we nog even langs bij HD Las Vegas (een hele grote) om een T-shirt te kopen, aansluitend bij de supportshop van HA Las Vegas voor weer een T-shirt en dan naar huis. Honger hebben we niet vanwege de late-afternoon snack bij een tacotent en vanwege de warmte is iedereen een beetje uitgeblust. Later op de avond steken we toch maar even de BBQ aan, zodat ik nu (12 uur lokale tijd) nog lekker aan een broodje scherpe Italiaanse worst zit. Morgen is het hier DE nationale feestdag, 4th of July en we zijn benieuwd wat dat ons gaat brengen, behalve het grootse vuurwerk natuurlijk. Maar daarover morgen meer.

Allmost !! is a post from SD4 on Las Vegas Tour.